Four bars of unbaked clay, the quarters of the cycle. There are carved grooves on them in an effort to depict a living wave, like the ones we see when we throw stones in water, like a bark of a tree on which its life has been written. Like the ones we feel in the air, like the ones we hear but we cannot see. Different frequencies and intensity and a movement which asks for their unity, a reading which will bring a new result like Anish Kapoor’s work “myredhomeland”. Clay is an earth material which keeps sounds in memory and as a recording device it talks through the matter three dimensionally.

Τέσσερις πλάκες άψητου πηλού, τα τέταρτα του κύκλου. Πάνω τους χαραγμένες αυλακιές, μία προσπάθεια αποτύπωσης ενός ζωντανού κύματος, σαν αυτά που βλέπουμε πετώντας πέτρες στο νερό, σαν το κορμό ενός δέντρου ,όπου πάνω του έχει γραφτεί η ιστορία της ζωής του. Όπως αυτά που νοιώθουμε στον αέρα, όπως αυτά που ακούμε αλλά δεν βλέπουμε. Διαφορετικές συχνότητες και εντάσεις και μία κίνηση που ζητά την ενοποίηση τους, μία ανάγνωση που θα γεννήσει ένα νέο αποτέλεσμα, όπως το έργο του Anish Kapoor, ''my red homeland''. Ο πηλός ένα υλικό της γης, που κρατά στην μνήμη του ήχους και ως καταγραφέας πια μιλάει μέσω της ύλης του τρισδιάστατα .