Department of Fine and Applied Arts Florina

Movement, collision of two sources, pressure, abrasion and acoustic truths. Nothing from all these that universe narrates through a series of –probably- accidental events, which informs us about the essence we try to understand by setting our limits.
Accidentality, a factor with which we try to coexist, a truth which as a denominator defines and is defined, is given the freedom to act on our own reality, putting the result of this conversation at risk. A weakness which creates immobility.
Thoughts that are in the driving seat, materials that sometimes exist and other times are lost expressing the feeling of human fragility and coexist as long as you allow them to live as a whole.
Sound is a flashback to movingness burden. A need to compose my own musical parts which I couldn’t complete or they couldn’t complete me. If I recognize the truth of the sound, I may listen to its essence no matter how simple or quiet it is.
“Even if there is a scientific explanation, the poetic perspective of art leads to the cancellation of knowledge certainty, the moment that anxiety awakes our sensitivity to the dreamy qualities of objects” (Nicholas Kalas)

Κίνηση, σύγκρουση δύο πηγών, πίεση, τριβή και ηχητικές αλήθειες. Τίποτα παραπάνω από αυτό που το σύμπαν λέει μέσα από ίσως τυχαία συμβάντα, όπου μας πληροφορούν για την ουσία που προσπαθούμε να κατανοήσουμε οριοθετώντας.
Η τυχαιότητα, ένας παράγοντας με τον οποίο προσπαθούμε να συνυπάρξουμε, μία αλήθεια που ως παρανομαστής ορίζει και ορίζεται, του δίνουμε την ελευθερία να πράξει πάνω σε δικές μας συνθήκες, ρισκάροντας το αποτέλεσμα της συνομιλίας. Μία αδυναμία, που προκαλεί ακινησία.
Σκέψεις που οδηγούν, υλικά που υπάρχουν και άλλοτε χάνονται δίνοντας ανθρώπινη ευθραυστότητα, συνυπάρχουν όσο τους επιτρέπεις να ζουν στην ολότητα τους.
Ο ήχος μία αναδρομή σε φορτία συγκίνησης. Μία ανάγκη να συνθέσω τα δικά μου μουσικά κομμάτια που δεν κατάφερα να ολοκληρώσω και να με ολοκληρώσουν. Αν γνωρίσω την αλήθεια του ήχου, ίσως καταφέρω να ακούσω την ουσία του, όσο απλός και σιωπηλός μπορεί να είναι.
«Δεν πάει να υπάρχει μία επιστημονική εξήγηση, αλλά η ποιητική της τέχνης οδηγεί στη ματαίωση της βεβαιότητας της γνώσης, τη στιγμή που η αγωνία αφυπνίζει την ευαισθησία μας στις ονειροπόλες ιδιότητες των αντικειμένων» (Νικόλας Κάλας)